تصمیم ها تنها آغاز یک ماجرا هستند.

هنگامی که انسان تصمیمی می گیرد

 در حقیقت  به  درون  جریان  نیرومندی  پرتاب  می شود  که  او  را  به  مکانی  می برد  که  در  زمان  تصمیم  گیری  خوابش  را  هم  نمی دیده  است ! ! !

((پائولو کوئلیو))

بزرگترین دروغ جهان چیست؟

-این است: در لحظه ی مشخصی از زندگی مان، اختیارمان را بر زندگی خود از دست می دهیم و از آن پس سرنوشت بر زندگی ما فرمانروا می شود.این بزرگترین دروغ جهان است.

نغمه ی خاطر نواز مرغ شب،

کاروان ماه را همراه بود.

نیمه شب ها ،آسمان را عالمی است.

آه اگر این آسمان بی ماه بود!

□

از جهان آرزوها،بوی جان

بر فراز باغ دامن می کشید

از بهشت نسترن ها می گذشت

بال خود بر گونه ی من می کشید

□

اختران قندیل ها آویخته

زیر سقف معبد نیلوفری

کهکشان لرزنده همچون دود عود

می کند در بزم ماه افسونگری.

□

رازهای خفته در آفاق دور

در سکوت نیمه شب جان می گرفت

پر به سوی آسمان ها می گشود

دامن ماه درخشان می گرفت.

□

خوش تر از شب های مهتاب بهار

عالمی دیگر کجا دارد خدا؟

عالم عشق و امید و آرزوست

عالم تنهایی و اندیشه ها.

□

در فضایی روشن و بی انتها

راه، سوی آسمان ها باز بود

چشمه ی نور عالم افلاکیان

با دلی افسرده م و صفای ماهتاب

روح من دیوانه ی پرواز بود!

□

نیمه شب بر ی کردم نگاه

همچنان در پهن دشت اشتیاق

کاروان ماه می پیمود راه...

□

اشک حسرت چهره ام را می گداخت

دیگر از غم طاقت و تابم نبود

زانکه در این کوره راه زندگی

آسمانم بود و مهتابم نبود!

□

پرده ی جانکاه ظلمت را بسوز!

ای دل من، شعله ی آهت کجاست؟

جانم از این تیرگی بر لب رسید

آسمان عمر من! ماهت کجاست؟

به نام الله

سلام از اینکه مدت زیادی نبودم عذر می خوام شاید این کارم با هدفی که داشتم و دارم متضاد به نظر بیاد اما دلایلم لااقل برای خودم قانع کننده است به هر حال شاید یکی از بهونه هام شغل شریف دانشجویی باشه که حسابی درگیرم باهاش اما خب دیگه چه میشه کرد از همه دوستانی که این مدت بهم سر زدند و برام پیام گذاشتند ممنون و سپاسگزارم و بازم عذر می خوام از این تاخیر طولانی.

در نخستین لحظه آغاز زمان، بشر در برابر چهره خورشید ایستاد و دستانش را به جلو نهاد و برای نخستین بار فریاد برآورد و گفت: « در پس آسمان، خداوندی است نیک اندیش و با محبت و بزرگ.»

سپس بشر به حلقه بزرگی از نور پشت کرد و سایه اش را بر روی زمین دید و خطاب کرد: « در ژرفای زمین، شیطانی است سیه روی که دوستدار فتنه انگیزی است.» بعد، بشر به سوی غار خویش قدم برداشت و با خود چنین زمزمه می کرد: « من میان دو نیروی وسوسه انگیز قرار دارم، یکی همان نیرویی است که باید به آن پناه برم و دیگری آنکه پیوسته با او باید در جدال باشم.» سالها در پی هم سپری گشت در حالیکه بشر میان دو قدرت قرار داشت، یکی آن نیرویی که او را بسوی تعالی سوق می داد و خجسته بر می شمردش، و دیگر نیرویی که بر او نفرین می کرد زان سو بشر را به هراس می افکند. اما بشر هیچ گاه مفهوم نعمت یا نقمت را درک نکرد، او میان هر دو قرار داشت، چون درختی میان تابستان که شکوفه می دهد و زمستان که به خود می لرزد.

وقتی بشر طلوع تمدن را که تفاهمی انسانی است، به چشم دید، خانواده چون واحدی زاده شد. زان پس طوایف پدید آمد و سپس کارها بر حسب توانایی و تمایل تفکیک یافت.

گروهی از آنها به کشاورزی و گروهی دیگر به ساختن خانه و دیگران نیز به بافندگی یا شکار و صید پرداختند. سپس غیبگویی پای بر عرصه زمین نهاد و این نخستین پیشه ای بود که آدمی بدون هیچ زحمت یا مشقتی به آن مبادرت ورزید.

غیبگویی پدید آمد و نا باورانه رواج یافت، تا آنکه به یک حرفه مقدس و کامل بدل گشت، و آنهایی که از دانش و خرد و روحی نجیب و دلی پاک و تخیلی ژرف برخوردار بودند، آن پیشه را پی گرفتند....

« جبران خلیل جبران»

"بهار"

آیا از تو می توان نوشت حال آنکه بسیار آمدی و بسیار رخت بربستی اما باز امید آمدن دادی،

آیا زمانی می رسد که دیگر نیایی؟!

آیا زمانی می رسد که سالها بعد از ما تو هم از آمدن خسته شوی و با نیامدنت به کار این جهان پایان بخشی؟!

بهار زیبا، بهار بهاری، چگونه می توان تو را وصف کرد حال آنکه این تو هستی که ما را وصف می کنی، این تو هستی که به ما جان می دهی و این تو هستی که زندگی را بنا می کنی!

بهار این منم زاده ی تو این منم جان گرفته از تو و حال بعد از پاییز و زمستان های سرد آمدنت را جشن می گیرم.

این منم که روزها را با امید تو گذراندم که بیایی و مرا باز بزرگتر کنی، باز جان تازه ببخشی!

بارها از خود پرسیدم، آیا تو همانطور که جان می دهی جان هم می گیری؟!! و هر بار که ندایی آری گفته است، فریاد زدم چه کسی می تواند در بهار جان دهد؟! و باورم می گوید هیچ کس در بهار نمی میرد و اینها همه برای این است که بهار مرا زاده است و به من جان داده، من زاده ی بهارم، زاده ی فصل باران، فصل ابرهای گرفته، فصل جوانه های تازه متولد شده، من، من دختر بهارم چطور می توانم باور کنم بهاری که مرا جان بخشیده ، جان را هم می گیرد! من باور دارم که پاییز فصل مرگ است و زمستان فصل برزخ است و بهار بهشت برین که همه از آنجا می آیند و باز به همان جا باز می گردند!!!

بهار

باز شور را ارمغان آوردی، باز بلبلان را روح خواندن بخشیدی و باز طبیعت را شوق رقصیدن دادی،

رنگ سبزت را روی زمین پاشیدی و بارانت را نعمتی برای موجودات قرار دادی؛ ورودت برای جهانیان زیباست چه آنها بفهمند و چه همیشه در پاییز باشند و هرگز نفهمند!!!

من ترا آرزومندم و حال مثال کودکی هستم که به آرزوی خود رسیده باشد، با شوق می آیم به سویت و آواز سر می دهم خوش آمدی و پیغام می دهم به خدا بگو به خاطر امیدش از او سپاسگزارم، سپاسگزارم، سپاسگزارم......

و نوروز یعنی آغاز رستن و جاودانه شدن

آغاز عهدی برای ما شدن

روزی برای نو شدن

زمانی برای عشق ورزیدن

دوست داشتن و یاد او را

گرامی داشتن